دیدگاه صحیح درباره پدیده وحی این است که وحی حقیقتی است الاهی که از سوی خداوند تعالی بر برخی از بندگان برگزیدهاش نازل شده است تا راهنمای دورافتادگان قافله کمال باشند. رهیافت دیگری نیز در تفسیر وحی ارئه شده که عبارت است از وحی نفسی. بر اساس این دیدگاه، وحی پدیدهای است برآمده از نفس و وجود انسان و انعکاسی است از ضمیر ناخودآگاه بشر. صاحبان این تفکر به علت عدم درک وحی حقیقی و منشأ الاهی آن به این دیدگاه روی آوردهاند که گروهی از دانشمندان غربی از جمله معتقدان به این تفکر هستند. البته این گروه از اندیشمندان برای این تفسیر از وحی هیچ دلیل عقلی و نقلیای ارائه نکردهاند و صرفاً به ادعا اکتفا کردهاند. از سوی دیگر، دلایل قطعی و خردپسند برای اثبات وحی قرآنی ارائه شده است. همچنین رویکرد وحی نفسی لوازم و پیامدهای منفی دارد.
The Relationship between the Phenomenon of Revelation and Knowledge Resulting from Man’s Unconsciousness
نویسندگان [English]
Yadullah Dadjoo
چکیده [English]
A true view about the phenomenon of revelation is that revelation is a divine reality revealed by God to some of His chosen servants in order that they lead those going astray from evolution path. In the interpretation of revelation, another approach is proposed which is called soul revelation. According to this view, revelation is a phenomenon resulting from man’s soul and existence and a reflection of man’s unconsciousness. Proponents of this view, some of whom are western thinkers, have accepted it due to their lack of understanding the real revelation and its divine origin. No doubt, these thinkers have provided no intellectual and transmitted proof for this interpretation of revelation and have only sufficed to claim it. On the other hand, there are clear-cut and intellectual proofs proving Quranic revelation. Furthermore, the approach of soul revelation has negative outcomes and implications.
