رابطهٔ فضیلت و سعادت از نگاه ارسطو و غزالی | ||
| پژوهشهای فلسفی -کلامی | ||
| مقاله 2، دوره 15، شماره 1 - شماره پیاپی 57، آذر 1392، صفحه 25-42 اصل مقاله (760.45 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22091/pfk.2013.50 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید ملایوسفی* 1؛ املیلا شیرخانی2 | ||
| 1استادیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی | ||
| 2دانشآموخته کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی | ||
| چکیده | ||
| پرسش مهم فیلسوفان باستان علاوه بر پرسش از ماهیت فضیلت و چگونگی حصول آن، این بود که آیا فضایل برای انسان سودمندند؟ یعنی آیا فضایل سعادت انسان را به دنبال دارند یا نه؟ پرسش آنها در واقع پرسش از ارتباط میان سعادت و فضیلت بود، بدین معنا که آیا برای سعادت فضایل امری واجب و گریزناپذیرند یا خیر؟ ارسطو فضایل را برای حصول سعادت شرط لازم میدانست هرچند برخلاف افلاطون آن را شرط کافی نمیدانست. وی سعادت را به فعالیت نفس مطابق با فضیلت تعریف میکرد. در واقع فضایل ارسطویی که ریشه در عقل صرف داشتند، ابزاری جهت دستیابی به یک زندگی خوش در این عالم بودند. غزالی علیرغم تأثیرپذیریاش از ارسطو، در بحث از ماهیت فضیلت و سعادت و نیز ارتباط میان این دو از ارسطو فاصله گرفته است. تبیین غزالی در این خصوص برخلاف ارسطو مبتنی بر عقل صرف نبوده، اساس آن را وحی و شریعت شکل میدهد. از اینرو فضایل اخلاقی نزد غزالی منحصر به فضایل فلسفی نبوده، سعادت نیز صرفاً بهرهمندی از یک زندگی خوش در این عالم تلقی نمیشود. بر این اساس، نوشتار حاضر به بررسی همسانیها و ناهمسانیهای موجود در تبیین ارسطو و غزالی از ماهیت فضیلت و سعادت و ارتباط این دو با یکدیگر پرداخته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ارسطو؛ غزالی؛ فضیلت؛ سعادتگروی؛ اودیمونیا | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The Relationship between Virtue and Happiness in Aristotle and Ghazali’s Views | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Majid Mulla Yusefi1؛ Umme Leyla Shirkhani2 | ||
| چکیده [English] | ||
| In addition to the asking about the nature of virtue and how to achieve it, ancient philosophers mainly asked whether virtues are useful for men, that is, do they lead to man’s happiness? In fact, their question was about the relationship between happiness and virtue, in that they asked whether virtues are necessary and inevitable for happiness or not? Aristotle believes that virtues are necessary condition to achieve happiness, though, contrary to Plato, he does not regard them as required condition. He defines happiness as the soul’s activity conforming to virtue. In fact, Aristotelian virtues which are rooted in mere intellect are the means of achieving a happy life in this world. Ghazali distances from Aristotle when discussing the nature of virtue, happiness and their relationship, though he was influenced by Aristotle. In this regard, Ghazali’s explanation, contrary to Aristotle’s, is not based on mere intellect; rather, it is based on revelation and Sacred Law. Therefore, Ghazali believes that moral virtues are not restricted to philosophical virtues and does not regard happiness as merely enjoying a happy life in this world. On this basis, the present paper reviews similarities and differences between Aristotle’s and Ghazali’s explanation about the nature of virtue and happiness and their relationship. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Aristotle, Ghazali, virtue, happiness-orientation, Eudemonia | ||
| مراجع | ||
Williams, Bernard (1995). "Ethics", in: Grayling, A. C. (ed.), Philosophy: a guide thought the Subject, Oxford University Press | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 5,669 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,421 |
||
