با نگاهی اجمالی به «الهیات» کتاب شفای و مبدأ و معاد و هم­چنین دیگر آثار ابن سینا و آثار حکیمان مسلمان، این احکام ایجابی و سلبی را می­توان یافت. فلاسفه نیز پیش‌تر از عرفا همین احکام را برای وجود خداوند ذکر کرده‌اند. عرفا به پیروی از فلاسفه این احکام را برای وجود ذکر کرده‌اند. تفاوت اساسی در جهان‌بینی عرفا و فلاسفه، این است که از نظر عرفا احکام یاد شده، از آن  مصداق و حقیقت وجود است و این مصداق و حقیقت نیز منحصر در وجود حق تعالی است. بنابراین، احکام ایجابی و سلبی وجود همان صفات سلبی و ایجابی خداوند است، اما از نظر فلاسفه «موجود بما هو موجود» واجد چنین صفات و احکامی نیست، بلکه این احکام، برای وجودی خاص است که او را «واجب‌الوجود بالذات» می‌نامند . توضیح این­که فلاسفه موجود را مقسم قرار می­دهند و آن را به واجب الوجود و ممکن الوجود تقسیم می­کنند و واجب‌الوجود را نیز به واجب الوجود بالذات و واجب الوجود بالغیر تقسیم می‌نمایند. آن­گاه واجب الوجود بالذات را دارای صفات و احکام ایجابی و سلبی یاد می کنند. بنابراین، فلاسفه وجود را دارای افرادی جوهری وعرضی  ونیز واجب وممکن می دانند و معتقدند صفات یاد شده ویژه فرد کامل وجود یعنی خدست.

البته از دیدگاه فلاسفه برخی از صفات یاد شده، صفات وجود و عام (= موجود بما هو موجود) است، لیکن مقصود آنها از وجود عام همان مفهوم عام و انتزاعی وجود است و نه حقیقت آن زیرا حقیقت وجود از نظر فلاسفه عبارت از تعین و تشخص وجود است به ماهیتی از ماهیات در خارج و ماهیت تعین یافته و متشخص امری است جزئی و نه کلی.