مطالعه تطبیقی مفهوم قراردادهای یک جانبه در حقوق انگلیس، فرانسه، فقه و ایران | ||
| پژوهش تطبیقی حقوق اسلام و غرب | ||
| دوره 9، شماره 1 - شماره پیاپی 31، فروردین 1401، صفحه 1-30 اصل مقاله (474.73 K) | ||
| نوع مقاله: علمی و پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22091/csiw.2022.6274.1958 | ||
| نویسندگان | ||
| نورا احسانگر1؛ علیرضا یزدانیان* 2؛ حسن بادینی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان. | ||
| 2دانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان . | ||
| 3دانشیار حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| اصطلاح قرارداد یکجانبه در ظاهر حاوی یک تعارض صریح است زیرا قراردادها حداقل دو طرف داشته و دوجانبهاند. اعمال حقوقی یکجانبه از دایرهی عقود خارج و در شمار ایقاعات هستند. اصطلاح قرارداد یکجانبه در انگلیس به عقودی اطلاق میشود که با تحقق قبولی تنها ایجابکننده در برابر مخاطب، متعهد شده و از ناحیه مخاطب تعهدی وجود ندارد که قبول چنین قراردادی منحصر به قبول فعلی بوده لیکن در حقوق فرانسه به عقد یک تعهدی اطلاق میشود که قبول آن به هر یک از طرق موجود برای ابراز قبولی ممکن است. در حقوق ایران، گرچه قرارداد یکجانبه تحت چنین عنوانی شناختهشده نیست اما نهاد مشابهی تحت عنوان عقود یک تعهدی وجود دارد که نه تنها با مفهوم فرانسوی آن سازگار است بلکه در صورت قبول فعلی با قرارداد یکجانبه به مفهوم موجود در حقوق انگلیس نیز قابل قیاس است. در حقوق انگلیس قرارداد از هنگام شروع انجام عمل منعقد میشود و به دلیل اتکاء مخاطب به مفاد ایجاب، ایجابکننده فرصت رجوع از انشاء خود را از دست میدهد ولو اینکه بر طبق قاعده کلی، زمان انعقاد قرارداد، زمان دریافت قبولی باشد. در حقوق ایران به جهت عدم تصریح فقها و فقدان نص قانونی، این موضوعات با ابهامات زیادی مواجه است در حالیکه طرح آن در قانون مدنی نه تنها بر غنای ادبیات حقوقی میافزاید بلکه در عمل آثار مترتب بر این تقسیمبندی میتواند ابهامات دادگاهها را برطرف نماید. نتیجۀ پژوهش بیانگر این است که حقوق ایران بدون هیچگونه مانعی، ظرفیت پذیرش قرارداد یکجانبه را دارد که در این مقاله با روش توصیفی تحلیلی به شیوهی تطبیقی مورد بحث قرار میگیرد. | ||
تازه های تحقیق | ||
در قانون مدنی فرانسه نهاد حقوقی قرارداد یکجانبه که به معنی قرارداد متضمن یک تعهد است، مطرح شده و جالب این است که با اینکه در حقوق ایران اصل تدوین و تنظیم قواعد عمومی قراردادها و تعهدات ظاهرا از حقوق فرانسه اقتباس شده ولی معلوم نیست چرا در تقسیم بندی عقود در قانون مدنی ایران پیشبینی نشده است. در حقوق انگلیس نیز نهاد حقوقی قرارداد یکجانبه به معنی قرارداد حاوی یک تعهد و قبول شده با قبول عملی، مطرح شده و همین تفاوت مفهوم یک نهاد در دو رژیم حقوقی، مبین تفاوت نظام حقوقی رومی ژرمنی و کامنلا میباشد. در حقوق ایران ظاهرا در تقسیم بندی عقود این تفکیک یعنی تفکیک بین عقود یک طرفی و دو طرفی به چشم نمیخورد اما میتوان قراردادهایی را پیدا کرد که تا حدودی با مفهوم قرارداد یکجانبه در هر کدام از نظامهای حقوقی فرانسه و انگلیس قابل انطباق است از اینرو میتوان از قانونگذار انتظار داشت تا در آینده ماده (184) قانون مدنی ایران را که حاوی چند تقسیمبندی ناقص و بدون ذکر مقسم است اصلاح نموده و ضمن بیان مقسم تقسیمبندی قراردادها، این تفکیک بین عقود یک تعهدی و دو تعهدی را در قانون مدنی مدون سازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرارداد یک جانبه؛ عقد یک تعهدی؛ زمان قبولی؛ قبول فعلی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The Comparative Study of Concept of Unilateral Contracts in Law of England, France, Iran and Islamic Law | ||
| نویسندگان [English] | ||
| noora ehsangar1؛ ALIREZA YAZDANIAN2؛ Hasan Badini3 | ||
| 1Ph. D Student in Private Law, Faculty of Administrative Sciences and & Economics, University of Isfahan. | ||
| 2Associate Professor, Department of Private Law, Faculty of Administrative Sciences & Economics, University of Isfahan. | ||
| 3Associate Professor, Department of Private Law, Faculty of Law & Political Science, University of Tehran. | ||
| چکیده [English] | ||
| The term "unilateral contract" in appearance contains an explicit conflict; due to the fact that contracts have at least two parties and are bilateral. In general, unilateral legal actions are outside the scope of contracts and are the equivalent of unilateral juridical actions. Unilateral contract in English Law refers to a contract in which, upon acceptance, only the offeror has an obligation. The offeree in a unilateral contract has no obligations, and acceptance is done only by conduct. In French Law, the concept of a unilateral contract refers to a single-obligation contract that can be accepted in any of the available ways to express acceptance. In Iranian legal system, a unilateral contract is not recognized under such a title. However, there is a similar entity called single-obligation contracts compatible with its French meaning and comparable with a unilateral contract in English law if acceptance is by conduct. In English law, as a general rule, the contract's conclusion time is the same as the receipt time of acceptance. Due to the offeree's reliance on the offer, the offeror loses the opportunity to refer the offer in the unilateral contract. The contract is concluded from the beginning of the offeree's action. There are many ambiguities in Iran's law regarding the issues raised because the legal texts and the jurists' opinions are not explicit in these cases. While their Inclusion in civil law adds to the richness of legal literature but in practice, this division's effects can eliminate courts' ambiguities in this regard. This comparative study's results indicate that Iranian Law can accept the unilateral contract without any obstacles. This subject is discussed in this article through a descriptive, analytical and comparative method. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Unilateral Contract, Single-Obligation Contracts, Time of Acceptance, Acceptance by Conduct | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,158 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,286 |
||
